L is vandaag geweest en ondanks dat ik het leuk vond, ben ik enorm moe.
Vandaag viel ook de eerste sneeuw: veel files dus.
Ik heb het er eigenlijk niet zo voor. Koud en nat, brrr.
En een uur geleden wilde ik schrijven, maar toen heb ik twee kasten gesorteerd, medicatie klaargezet voor de komende zeven dagen en nu ben ik moe.
Het wordt stilaan tijd om de ogen te sluiten. Tot later.
Beautiful Disaster by Jamie McGuire
My rating: 5 of 5 stars
Normally i’m just a fan of paranormal young adult books, but this one was an unbelievable pageturner! I couldn’t resist reading on and on… (read it from start to finish!!)
I can only add one more word: WOW!
Moeilijk om te slapen: rusteloze benen!
Nochtans een goeie dag gehad, wel zwaar, maar goed.
Mijn ‘slaapmedicijn’: warme melk met honing. Dat helpt soms. (Dus bij deze hoop ik dat het nu ook weer helpt!)
Zal na het slapen best mijn dag noteren zodat ik daar niet meer mee in mijn hoofd hoef te zitten. Maar nu eerst nog een poging wagen tot dodo. Tot later!
—–
Verschillende beslissingen genomen vandaag. Ik ga, na zorgvuldige afweging, een bepaald medicijn proberen dat prikkels zou verlagen en activerend zou werken…
Daarnaast besloten om mijn middelbaar af te werken.
Bij het groepsgesprek eindelijk iets van mezelf ingebracht.
Verder gewerkt aan de opdracht voor de psy en ook dagboeken gelezen voordat ik in therapie ging: groot verschil met nu!
Ik heb in één van mijn kleinere boekjes bepaalde puntjes opgesomd om nog verder uit te schrijven. Er is nog veel werk aan de winkel.
Niet dat ik mezelf wil dwingen, maar ik leg mezelf blijkbaar teveel druk op zonder het goed te beseffen. Ik merk als ik tegen anderen over mezelf bezig ben dat ik weer teveel tegelijk wil doen en dat gaat niet.
Ik kan niet aan alles tegelijk werken plus nog een tiental andere projecten erbij nemen…
Het is moeilijk om mijn limieten te aanvaarden. Heel moeilijk. En ik weet niet eens hoe ik dat moet doen zonder mezelf nutteloos te voelen.
De wereld blijft doorgaan, de maatschappij wacht, verschillende mensen wachten tot ik het terug kan. Wat ‘het’ ook moge zijn.
Ik wil niet op de rand van de maatschappij leven ‘op de rug van iemand anders’. Ik wil zelf voor mijn eigen boterhammen op tafel zorgen, maar ik ben moe, zo moe…
Morgen hopelijk een betere dag met wat vooruitgang. Tot later.
No One Cares What You Had for Lunch: 100 Ideas for Your Blog by Margaret Mason
My rating: 4 of 5 stars
It gave me more ideas on how to develop and maintain my own blog. (Since I’m looking for some content change.)
Very nice read. Also like the witty comments.
Helina…
© 2012 - Helina…
|
Proudly powered by WordPress.
Weaver by WPWeaver.info
|
Mail